Peter Ward – Hanging On To The Blues
Peter Ward groeide op in Lewistone, Maine, waar hij samen met zijn broer Michael de blues leerde kennen door platen te luisteren en zoveel mogelijk optredens te bezoeken. Peter probeerde uit te veteren hoe Jimmy Rogers gitaar speelde. De beide broers waren vooral beïnvloed door de Chicagoblues van Muddy Waters, Little Walter en Sonny Boy Williamson. Al vroeg zag hij Duke Robillard en Ronnie Earl optreden. Peter verhuisde latyer naar Boston waar hij regelmatig speelde met zijn broer, die zich nu ‘Mudcat’ noemde en bassist was bij Sugar Ray and the Bluetones. Peter maakte later deel uit van de Legendary Blues Band en toerde met artiesten als Jerry Portnoy, Willie ‘Big Eyes’ Smith en vele anderen.
Inmiddels is hij alweer vele jaren soloartiest. En met zijn verleden een soloartiest met een flink adresboekje. En dat blijkt bij het uitbrengen van zijn meest recente album ‘Hanging On To The Blues’, dat is uitgebracht op het Nederlandse Natural Records van Bo Brocken. Op dit album staan tien eigen nummers, waarbij Peter Ward ondersteuning krijgt van mensen als Ronnie Earl, Duke Robillard, Sugar Ray Norcia en zijn broers Michael Mudcat Ward. Het album is opgenomen in de LakeWest en Wellspring Studios in de VS, en door Bo Brocken in diens studio in Sibculo gemasterd en gemixt.
Inmiddels is hij alweer vele jaren soloartiest. En met zijn verleden een soloartiest met een flink adresboekje. En dat blijkt bij het uitbrengen van zijn meest recente album ‘Hanging On To The Blues’, dat is uitgebracht op het Nederlandse Natural Records van Bo Brocken. Op dit album staan tien eigen nummers, waarbij Peter Ward ondersteuning krijgt van mensen als Ronnie Earl, Duke Robillard, Sugar Ray Norcia en zijn broers Michael Mudcat Ward. Het album is opgenomen in de LakeWest en Wellspring Studios in de VS, en door Bo Brocken in diens studio in Sibculo gemasterd en gemixt.
Het resultaat is een mooi album, waarop we een fraaie verzameling traditioneel elektrische blues te horen krijgen. Meteen bij het eerste nummer ‘You Take The Cake’, een lekkere shuffle, is de inzet te horen van Duke Robillard op gitaar en Sugar Ray Norcia op mondharmonica. Dan heb je ook meteen twee giganten te pakken, die overigens in nog een aantal nummers te horen zijn. Ronnie Earl laat mooi gitaarwerk horen in ‘Small World’ en broer Michael speelt de bas in alle nummers. Nummers die wat mij betreft een bijzondere vermelding verdienen zijn verder ‘Simone’, ‘Bearcat Woman’ en ‘The Sweeper’ met Sax Gordon Beadle op saxofoon.
Een prima album met meer dan uitstekende muziek. Het geheel is zeer gevarieerd, waardoor het album van begin tot eind een waar luistergenot biedt.
Website: www.facebook.com/peter.ward.311056
03-11-2026